خوشم، سربه هوا!!!

تصمیم گرفته ام بنویسم ،دوباره بنویسم برای خودم

نه برای مردم نه برای دیده شدن ... که اگر هدف این بود قطعا اینستاگرام رو انتخاب میکردم

کم کم باید بتوانم در این شرایط تازهم خودم را پیدا کنم ، مثل اولین روزی که ابتدا به کار کردم و اولین مهر روی دفترچه بیمار زده شد ... باید در این شرایط هرچند سخت و طاقت فرسا خودم را پیدا کنم تا بتوانم جوانه بزنم و رشد کنم ...

باید قبول کنم که حالا در حد دختر ۲۶ ساله دنیا از من توقع دارد ...

کاری به کار کسی ندارم ،هیچ وقت زندگی ام کاری به کسی نداشتم اغلب سکوت محبوب ترین چیز زندگی ام بود در جواب هر بی معرفتی سکوت کردم ، چرا که سپردم دست خدا

این روزها که چه عرض کنم ... چند ماهیست ذهنم شور بازاریست ،از فکر ناهار روز بعد و قابلمه ای که زیرش روشن مانده تا فاکتور ۸ ای که نیامده و باید داد و هوار بیماران رو تاب بیاورم ... تا بدنی که خسته س و مدت هاست ورزش نکرده تا فکر اویی که ... بگذریم ذهنم این روزها در حد نوشتن نیست ، باید خودم را پیدا کنم ...